خدای شادی آفرینم

مرزِی نیست

تلخیها و خوشیهایمان را

هر صبح ِ تلخ به شب شیرینی می رسد

و هر صبح شیرین ...

هنوز نمیدانم  با ابتلای مصیبتی باید نگران باشم یا امیدوار !!!

عشق زیبای همیشگی ام

شاااااااااااااااااااادی امروزم را کوتاه نکن لطفا 

فرصت بده آماده فاجعه بعدی باشم

---

 پس نگار : بعد از دو سال دلم آوردم اینجا باز بنویسم 

 پس نگار 2 : دوستان همگی ترک نت کردند گویا 

پس نگار 3 : از متن آشکاره ایام خیلی خوبی دارم امیدوارم شادیهاتون در پناه خداوند پایدار باشه

آه دلم

دلم امشب ، اشک نمی خواهد

دلم امشب ، ترس نمی خواهد

دلم امشب ،" دست" می خواهد

نه که دستم را بگیرد، نه

که سیلی بزند به هر تفکر احمقانه ای

که سنگ بزند به هر تردیدِ جاهلانه ای

که یک خط بکشد ،روی این همه بی تو بودن

گذشته

این شبها

روزهای زندگیم را دوره می کنم

.

.

چه بی شمار تکرار شده اند

مشق های تیره ای که معلم روزگار

زیر آنها نوشته :

                                             "ضعبف ، از نو بنویس"

رمضان

رمضان که می آید

                          شعله ای مرده ،جان می گیرد                  

                                                            لا به لای ترکهای خونینِ دلی

    که هنوز ، عاشقِ خدا بودن را

                                                     فقط ؛ ادعا می کند

رمضان ، گرسنگی نیست

                         تشنگی نیست

                                    رمضان حتی ، چشم و زبان و گوش بستن ، نیست

        رمضان ، بلعیدنِ سخاوتِ میزبانیست 

         که به وسعتِ تمامِ توبه های شکسته ، بخشنده است

جدال

دست و پنجه نرم میکنم با شیطان

سرِ طنابِ بندگی

هی من میکشم..

هی او می کشد...

تا سرانجام؛

در زمینِ که نشیند؛ گِرهِ پیروزی

چه جدالِ نابرابریست

من ، خدا را دارم

بیچاره شیطان ، تنهاست

اندکی خدا

امشب دلم کمی خدا می خواهد

نه به اندازه امامی

نه به اندازه پیشوایی

نه به اندازه مسلمانِ عاشقی

فقط به اندازه خودم

به کوچکیِ انسانیتم ،به بزرگیِ احتیاجم

خدایا:

امشب را اندکی مالِ من باش

در هوای تو

خدای من

چه شبِ سردیست ، امشب

گیر کرده ام در این تنهایی وسوسه انگیز

امشب چقدر محتاجم پا به پای دلم بیایی!

و من ، با صدای قدمهایت آرام شوم

خودخواهیست؟ آری میدانم

تو معبودی و من ...

و من هیچ

ولی چه کنم ؟

دلم در تنگنای سینه دارد خفه میشود

بغضی راه فریادم را بسته

دوست دارم قدم بزنم ، تا صبح

در هوای زلالِ تو

طوفانـــــِ دلــــــــــ ...

 حالـِ دلمـ طوفانیستــــــ

بادبانها را بکشید

زیر شلاقــِ امواجـــِ حسودِ لذاتـــــِ دنیویــــــ

هنــوز رویــــ عرشهـــ ایستاده امــــ

تکیهــ  بر لبخندِ خالقیــــ

کهـــ مخلوقشـــ را می آزماید ، اما

تنـــها نمیگذارد...

اسلامِ من

آی خدا

من گنهکارم

مگر نه اینکه دور بودن از تو

بزرگترین گناهِ من است

چه بی اسلام بخوانندم ، چه مسیحی نما

اهمیتی ندارد!!

که برای تو بنده ،بنده است 

مگر علی با تمام معصومیتش ناله^ء بخشش سر نمیداد؟

و سجاد همواره بر آستان بندگیت دم از استغفار نمیزد؟

برای من دستهای تو کافیست 

و نگاه مهربانت...

بگذار آنها با اسلامِ خویش بمانند

من هم با" تو"

نزار منو ببرن

نمیدانم چه جکمتی دارد

به محض اینکه دم از توبه میزنی

انگار پرِ سیمرغ گونه^ء شیطانک ها را آتش زده باشی

حلقه میزنند دورو برت

دستهایشان را روی دستت حس میکنی

و چشمهایشان را رو به رویت ، زل زده در چشمانِ وحشت زده^ء تو

درآغاز آرام و بعد محکم دستت را می گیرند و تو را می کشند به راهِ پیش از این رفته!

و تو...

و تو ، سرت را ملتمسانه بالا میگیری

و فریاد میزنی:

"خدایــــــــــــــــــــــــــــــا: نزار منو ببرن"

                                        "نزار منو ببرن"